بیایید به راستی هم دل باشیم همانطور که هم زبانیم

مولوی چه خوش سروده است:

هم‌زبانی خویشی و پیوندی است  //  مرد با نامحرمان چون بندی است

ای‌بسا هندو و تُرک هم‌زبان  //  ای‌بسا دو تُرک، چون بیگانگان

پس زبان محرمی، خود، دیگرست  //  همدلی از هم‌زبانی بهترست

بر اساس این ابیات مولوی نتیجه می‌شود که:

الف – هم‌زبانی بسیار خوب است و ناهم‌زبانی بد است.

ب – هندو و ترک (که ظاهراً هم‌زبان نیستند) می‌توانند هم‌زبان شوند (یکدیگر را درک کنند).

ج – ممکن است دو نفر که ظاهراً هم‌زبان‌اند، چون بیگانگان زبان یکدیگر را نفهمند.

د – نتیجه این‌که زبان محرمی (که احتمالاً همدلی است) نوع دیگری از زبان است.

ه – همدلی از هم‌زبانی بهتر و – یا طبق برخی نسخه‌ها – خوش‌تر است. می‌توان احتمال داد که مولوی می‌خواهد بگوید که همدلی منشأ و اساس هم‌زبانی است.